Ας πει κάποιος ότι δεν είναι αλήθεια!

Από τον Λεωνίδα,στον Κωνσταντίνο,στον Παλαιολόγο,στον Γέρο του Μοριά και τον Καραισκάκη,στους ήρωες παππούδες μας του '40 και τελικά σε εμάς τους νεοέλληνες..
Λίγο από το D.N.A τους ωρέ  δεν έχουμε??

Μποϋκοτάζ στα Γερμανικά προϊόντα.

Οδυνηρό το μποϋκοτάζ κατά της Γερμανίας στα προϊόντα της:

5,1 δισ. ευρώ κάτω σε 1 χρόνο!

ΠΑΜΕ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ...

Αρχίζει και αποδίδει . οδυνηρά για τους Γερμανούς το εμπάργκο στα γερμανικά προϊόντα που έχουν κηρύξει οργανώσεις και φορείς:

 

Μείωση της τάξεως του 13%, η οποία αντιστοιχεί σε 5,1 δισ. ευρώ, εμφάνισαν οι γερμανικές εξαγωγές προς την Ελλάδα το 2011, σύμφωνα με τον επικεφαλής Εξωτερικού Εμπορίου του Γερμανικού Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου, Φόλκερ Τράιερ.

Η μικρότερη ζήτηση αφορά στα οχήματα και τις μηχανές και βεβαίως απεικονίζει «την επώδυνη διαδικασία προσαρμογής στην Ελλάδα...

κια το αρνητικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί μεταξύ των Ελλήνων κατά της Γερμανίας»,
δήλωσε ο Φ.Τράιερ στη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt.

Όπως σημειώνει η εφημερίδα, τα στοιχεία της Ομοσπονδιακής Στατιστικής Υπηρεσίας δείχνουν πως οι εξαγωγές της Γερμανίας προς την Ελλάδα έχουν επιστρέψει στα επίπεδα του 2002 και έπεται συνέχεια, καθώς εντείνεται το αρνητικό κλίμα μεταξύ των καταναλωτών για τα γερμανικά προϊόντα.

Στην Ελλάδα το ρεύμα άρνησης αγοράς γερμανικών προϊόντων εντείνεται καθημερινά σε όλα τα επίπεδα από τις πωλήσεις τροφίμων στα σούπερ - μάρκετ, μέχρι τα γερμανικά αυτοκίνητα που πλέον έχουν καταρρακωθεί οι πωλήσεις τους...

Για το 2012 υπολογίζεται ότι οι μειώσεις των γερμανικών εξαγωγών θα ξεπεράσουν το 17% και το συνολικό ποσό τα 17 δισ. ευρώ. «Κομμένα πια τα δανεικά» λένε οι Γερμανοί, «κομμένα πια και τα γερμανικά προϊόντα» λένε οι καταναλωτές, όπου το σύνθημα είναι «Και το τελευταίο ευρώ οπουδήποτε αλλού εκτός από γερμανικά προϊόντα και χέρια »

Για όσους ακόμη πιστεύουν ότι δεν υπάρχει άλλη λύση,ιδού ένα άρθρο που λέει το αντίθετο.

Υπάρχει εναλλακτική λύση;

Τα κράτη μπορούν να επικαλεστούν κατάσταση ανάγκης ως λόγο
μη συμμόρφωσης σε διεθνή τους υποχρέωση, εφόσον αυτός είναι
ο μόνος τρόπος να ικανοποιήσουν βασικές και ζωτικές κοινωνικές
ανάγκες έναντι των οικονομικών απαιτήσεων των δανειστών τους.

"Οι αλλοδαποί που δανείζουν χρήματα σε κάποιο κράτος δεν μπορούν να μην περιμένουν ότι θα επηρεαστούν αρνητικά από τυχόν δυσπραγία του κράτους αυτού. (…) Δεν μπορούν, για παράδειγμα, να περιμένουν από το Κράτος να κλείσει τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα δικαστήρια, να διαλύσει την αστυνομία, να παραμελήσει τις δημόσιες υπηρεσίες και να εκθέσει το λαό του σε συνθήκες χάους και αναρχίας μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τους δανειστές του, αλλοδαπούς ή ημεδαπούς"


Δήλωση στην προπαρασκευαστική Επιτροπή της Συνθήκης της Χάγης για την Κωδικοποίηση του Διεθνούς Δικαίου (1930).[1]


Η Μάργκαρετ Θάτσερ είχε κερδίσει το προσωνύμιο ΤΙΝΑ, από τα αρχικά της αγγλικής φράσης "There Is No Alternative", δηλαδή "Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση". Είναι προφανές γιατί. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, επειδή υποβαθμίζουν το επίπεδο ευημερίας των εργαζομένων και διαλύουν τα πάσης φύσεως κοινωνικά δικαιώματα, είναι από τη φύση τους τόσο αποκρουστικές, που δεν μπορεί να επιλεγούν παρά μόνον ως η αναπόφευκτη οδός αποφυγής μιας ανείπωτης καταστροφής, η οποία ουδέποτε βεβαίως περιγράφεται με ακρίβεια.


Την ίδια τακτική ακολουθούν και στη χώρα μας οι τελευταίοι Μοϊκανοί των μνημονιακών πολιτικών. Τώρα πια που οι εφεδρείες του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος έχουν πια "καεί" (δείτε την δημοσκοπική καταβαράθρωση της αποδοχής της πολιτικής της Κυβέρνησης Παπαδήμου) ακούμε συνεχώς για την "κατάρα" και την "κόλαση" που μας περιμένει, αν επιλέξουμε τη στάση πληρωμών, αντί για τη συνέχιση της υπερχρέωσης της χώρας.


Η αλήθεια είναι ότι καταστροφή αποτελεί η συνέχιση της ίδιας αποτυχημένης συνταγής. Το φάρμακο είναι πιο θανατηφόρο από την αρρώστια. Και αυτό γιατί οι πολιτικές του μνημονίου δεν είναι μόνο άδικες και αντικοινωνικές, αλλά και βαθύτατα αναποτελεσματικές. Θα οδηγήσουν, τελικά, σε άτακτη χρεοκοπία, στην οποία θα οδηγηθούμε άκοντες, χωρίς να την έχουμε εμείς οι ίδιοι επιλέξει, με την οικονομία διαλυμένη και κατεδαφισμένο το κοινωνικό κράτος.


Άλλωστε, οι πολιτικές της τρόικας δεν δοκιμάζονται εδώ για πρώτη φορά. Ισχυρίζονται οι απολογητές της εθελοδουλείας ότι το μνημόνιο απέτυχε γιατί δεν εκτελέστηκε πλήρως, γιατί τάχα δεν εφαρμόστηκαν οι περίφημες διαρθρωτικές αλλαγές. Τις ξέρουμε αυτές τις αλλαγές της διαβόητης "συναίνεσης της Ουάσιγκτον". Συνοψίζονται στο εξής τρίπτυχο:


• Μεγιστοποίηση της κερδοφορίας μέσω της συμπίεσης του μισθολογικού κόστους και της αποδιάρθρωσης της εργατικής νομοθεσίας, υπό το ψευδώνυμο της "απελευθέρωσης"
• Μαζική μεταφορά πόρων από το δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα (ιδιωτικοποιήσεις)
• Μονεταριστική πολιτική με έμφαση στη δραματική μείωση των δημοσίων δαπανών, ιδίως των κοινωνικών.


Οι πολιτικές αυτές επιβλήθηκαν για μια διετία στην Αργεντινή και την οδήγησαν στην κατάρρευση. Την αποτυχία παραδέχεται το ίδιο το ΔΝΤ.[2]


Ξέρουμε ήδη από δηλώσεις υπουργών που δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα που είναι σήμερα κυβερνητικότερη και από την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως ότι (αντιγράφω επί λέξει από άρθρο με τον εύγλωττο τίτλο "Ηµασταν σαν τις πόρνες µετά την πρώτη τους φορά": "δεν είχε γίνει η παραµικρή προετοιµασία και απλώς την τελευταία στιγµή αποµονώνονταν τµήµατα από παλαιότερα µνηµόνια του ΔΝΤ µε την Τουρκία, το Μεξικό ή την Ουγγαρία και προσαρµόζονταν βιαστικά για να συνθέσουν το ελληνικό µνηµόνιο". Επρόκειτο για "μνημόνιο Φρανκεστάιν".[3]


Συνεπώς, στην πραγματικότητα το δίλημμα δεν είναι ταπείνωση ή χρεοκοπία, όπως προσπαθούν να μας πείσουν, αλλά είτε ταπείνωση και άτακτη χρεοκοπία είτε στάση πληρωμών, με κυριαρχική μονομερή πράξη του κράτους μας που θα γίνει με τους όρους που θα συμφέρουν εμάς και όχι τους δανειστές μας.[4]  Το εξωτερικό δημόσιο χρέος συνάπτεται με διεθνείς συμβάσεις. Αυτές από συνταγματικής πλευράς μπορούν να καταγγελθούν οποτεδήποτε μονομερώς, στο πλαίσιο άσκησης κρατικής κυριαρχίας, όπως όλες οι συμβάσεις. Όχι απλώς είναι νόμιμη παρόμοια καταγγελίας από πλευράς διεθνούς δικαίου, αλλά επιβάλλεται μάλιστα ως συνταγματική υποχρέωση του κράτους, όταν υφίσταται κατάσταση ανάγκης που δεν επιτρέπει ταυτόχρονη ικανοποίηση των δανειστών και την εκπλήρωση των βασικών κοινωνικών λειτουργιών της πολιτείας: υγεία, παιδεία, ασφάλεια, κοινωνική ειρήνη.


Η στάση πληρωμών και γενικότερα η κατάσταση ανάγκης ως λόγος υπαναχώρησης από διεθνείς υποχρεώσεις, αναγνωρίζονται τόσο από την Επιτροπή Διεθνούς Δικαίου των ΗΕ όσο και από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Η πρώτη έχει καταρτίσει σχέδιο σύμβασης για την Ευθύνη των Κρατών από Παράνομες Πράξεις, που έγινε δεκτό από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 12 Δεκεμβρίου του 2001, χωρίς όμως ακόμη να έχει λάβει τη μορφή διεθνούς σύμβασης.[5] Σύμφωνα με το άρθρο 25 παρ. 1 του σχεδίου, τα κράτη μπορούν να επικαλεστούν κατάσταση ανάγκης ως λόγο μη συμμόρφωσης σε διεθνή τους υποχρέωση, εφόσον αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλισθεί ένα ζωτικό τους συμφέρον έναντι άμεσου και επικείμενου κινδύνου. Παρόμοιος εθιμικός κανόνας φαίνεται ότι έχει ήδη αναγνωριστεί από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ICJ).[6]


Στην πραγματικότητα, πρόκειται μάλλον για γενική αρχή του δικαίου (salus populi suprema lex est), που διατρέχει όλους τους δικαιικούς κλάδους.[7]
Όπως παρατηρούσε εύστοχα ο Ιωάννης Γιούπης ως εκπρόσωπος του Ελληνικού Κράτους στην υπόθεση Socobelge ενώπιον του Μόνιμου Διεθνούς Δικαστηρίου το 1938, όταν τα κράτη βαρύνονται με υποχρεώσεις έναντι των οφειλετών τους, τις οποίες δεν μπορούν να εκπληρώσουν παράλληλα με τις υποχρεώσεις τους έναντι του λαού τους, είναι υποχρεωμένα να ικανοποιήσουν κατά προτεραιότητα τις βασικές κοινωνικές ανάγκες, έστω και με βλάβη των πιστωτών.[8]
Την αρχή αυτή επιβεβαίωσε πρόσφατα σε σχέση με το χρέος της Ρωσίας και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, κρίνοντας ότι αποτελεί προστατευόμενο από τη σύμβαση σκοπό δημοσίου συμφέροντος η επιλογή ενός κράτους να δώσει προτεραιότητα στην ικανοποίηση των βασικών κοινωνικών αναγκών έναντι αποκλειστικά οικονομικών απαιτήσεων των δανειστών τους.[9]


Η περίπτωση της επαναδιαπραγμάτευσης χρέους από την Αργεντινή εντάσσεται σε αυτό το νομικο-πολιτικό πλαίσιο. Με τον τρόπο αυτό διαγράφηκαν περισσότερο από τα δύο τρίτα του αργεντινού χρέους και αναστράφηκε η φοβερή δυστυχία που επέβαλαν στη χώρα αυτή οι πολιτικές του ΔΝΤ που τώρα εφαρμόζονται στη χώρα μας.
Παρά την κριτική που ασκήθηκε εναντίον τους από τους δανειστές και τα κράτη φερέφωνα τους, οι εν λόγω πράξεις κρίθηκαν σύμφωνες με το διεθνές δίκαιο από εθνικά και διεθνή δικαστήρια. Για παράδειγμα, το Διεθνές Κέντρο για την Διευθέτηση Επενδυτικών Διαφορών (International Centre for Settlement of Investment Disputes –ICSID-) το οποίο αποτελεί διαιτητικό/δικαιοδοτικό όργανο της Παγκόσμιας Τράπεζας, του δίδυμου δηλαδή οργανισμού του ΔΝΤ, σε αποφάσεις του σχετικές με τη στάση πληρωμής της Δημοκρατίας της Αργεντινής δέχθηκε ότι υφίσταται γενικός εθιμικός κανόνας του διεθνούς δικαίου για την κατάσταση ανάγκης, που μπορεί να αποτελέσει βάση για την μονομερή αποχώρηση από ανειλημμένες συμβατικές υποχρεώσεις.[10]


Το ιταλικό ακυρωτικό έκρινε, επίσης, ότι η εν λόγω πράξη αποτελούσε άσκηση κυριαρχικής αρμοδιότητας και ότι τα συμφέροντα της οργανωμένης από το κράτος κοινότητας έχουν απόλυτο προβάδισμα έναντι αντίθετων συμφερόντων, πράγμα που αποκλείει τον νομικό τους έλεγχο από αλλοδαπά δικαστήρια, ως κυριαρχική πράξη.[11]
Και το γερμανικό ομοσπονδιακό συνταγματικό δικαστήριο θεώρησε ότι δεν υφίσταται υποχρέωση του γερμανικού κράτους για προστασία δικαιωμάτων πολιτών του που πλήττονταν από την εν λόγω πράξη.[12]


Όλα τα παραπάνω αποκρύπτονται από τον ελληνικό λαό. Ήρθε η στιγμή να τεθεί υπόψη του λαού με δημοψήφισμα εάν επιθυμεί η όχι τη νέα δανειακή σύμβαση και όσα αυτή συνεπάγεται. Βεβαίως, το πολιτικό σύστημα δεν θα συναινέσει εύκολα σε αυτό. Και αυτό γιατί όσοι υπερασπίζονται τις πολιτικές της εθελοδουλείας θέλουν ο λαός μας να μην αποφασίζει στη βάση επιχειρημάτων, αλλά σαν δούλος του φόβου των ανείπωτων και απροσδιόριστων καταστροφών-φόβητρο που του επισείουν.
Όποιος όμως λεύτερα από το φόβο συλλογάται, συλλογάται ορθά…








Παραπομπές


1.Στην εν λόγω δήλωση αναφέρεται η Επιτροπή Διεθνούς Δικαίου του ΟΗΕ για να στοιχειοθετήσει την άποψη ότι αποτελεί εθιμικό διεθνές δίκαιο η επίκληση κατάστασης έκτακτης ανάγκης από ένα κράτος Addendum to the eighth report on State responsibility, in: Yearbook of the International Law Commission 1980, Vol. II, σ. 13 κ.ε, αρ. παρ. 25, ACDI ,σ. 148.
2. Βλ. σχετικά IMF, Report on the Evaluation of the Role of the IMF in Argentina, 1991-2001. June 30, 2004.
3. Παύλος Παπαδόπουλος "Ηµασταν σαν τις πόρνες µετά την πρώτη τους φορά" Το δραματικό παρασκήνιο των δύο ετών του μνημονίου, Bήμα 16-10-2011.
4. Για το ότι η στάση πληρωμών αποτελεί μονομερή, κυριαρχική πράξη, απόρροια της εθνικής κυριαρχίας, βλέπε την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Ιταλίας Borri v. Argentina,
5. Responsibility of States for Internationally Wrongful Acts, Annex to the Resolution of the United Nations General Assembly A/RES/56/83.
6. Judgment of the International Court of Justice of 25 September 1997, Gabcikovo-Nagymaros Project (Hungary/Slovakia), I.C.J. Reports 1997, σ. 7, παρα. 51. Βλ και τις αντίστοιχες θέσεις περί δημιουργίας σχετικού εθιμικού κανόνα της Επιτροπής Διεθνούς Δικαίου των ΗΕ σε Addendum to the eighth report on State responsibility, in: Yearbook of the International Law Commission 1980, Vol. II, σ. 13, Addendum to the eighth report on State responsibility, in: Yearbook of the International Law Commission 1980, Vol. II, σ. 13.
7. Κατά το Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο των ΗΕ “το πρώτο καθήκον (του κράτους) είναι απέναντι στον εαυτό του. Η επιβίωση του αποτελεί πρωταρχικό στόχο. Τα έσοδα του ορθά αφιερώνονται στον σκοπό αυτό”, French Company of Venezuelan Railroads Case, UNRIAA, Vol. X, p. 285 (353).
8. Permanent Court of International Justice (PCIJ), Series C, no. 87 (1938-1939), 187 κ.ε., ιδίως σ. 205 κ.ε.. Πρβλ. και τη μειοψηφούσα άποψη της δικαστή Lübbe-Wolff στην απόφαση BVerfG 2 BvM 1-5/03.
9. Malysh v. Russia, σκέψη 80.
10. ICSID Case No. ARB/02/16 Sempra Energy v. Argentina (annulment) του 2010, ICSID LG&E Energy Corp., ICSID Case No. ARB/02/1 LG&E Capital Corp. and LG&E International Inc.1 v. Argentine Republic (Liability), ιδίως παρα. 267. Αξιοσημείωτο είναι ότι σε προηγούμενη ανάλογη απόφαση του CMS Transmission Co. v. Argentine Republic (Case ARB/01/8) το Διαιτητικό Δικαστήριο είχε κρίνει διαφορετικά.
11. Corte Suprema di Cassazione, Ordinanza της 27 Μαΐου 2005, R.G.N. 6532/04.
12. BVerfG, 2 BvR 120/03 της 4.5.2006. Πρβλ. BVerfG, 2 BvM 1-5/03 της 8.5.2007.




Γιώργος Σ.-Π. Κατρούγκαλος είναι συνταγματολόγος, καθηγητής δημοσίου δικαίου στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και δικηγόρος.

Ιδού ο "σωτήρας" μας.

Πριν δυο χρόνια ήταν αυτός που σήκωσε το  λάβαρο της αντίστασης κατά του πρώτου μνημονίου.Επί 1.5 χρόνο τον ακούγαμε να ναι λάβρος εναντίον του,να μας προτείνει άλλες λύσεις στο πρόβλημα μας,να του εναντιώνονται θεοί και δαίμονες(ακόμη και το ίδιο του το κόμμα στην Ευρώπη να τον θεωρεί το "κακό παιδί"),αλλά αυτός ακλόνητος και αταλάντευτος στα πιστεύω του για τη σωτηρία της πατρίδας,να αντιστέκεται σθεναρά σε όλους!Ολοι εναντίον του και αυτός μόνος να παλεύει.Μάλιστα δεν δίστασε να διαγράψει από το κόμμα του,το δεύτερο τη τάξη στέλεχος του,την αγαπημένη(και παρ ολίγον αρχηγό) Ντόρα που ψήφισε υπέρ του πρώτου μνημονίου!


Πέρασε ο χρόνος και ήρθε το δεύτερο μνημόνιο,που και πάλι ήταν ενάντιος,ακόμη περισσότερο από το πρώτο,μιας και ήταν κατά τα λεγόμενα του δέκα φορές πιο επώδυνο και καταστροφικό για τον τόπο.Πάλι ξεκίνημα,νέοι αγώνες εναντίον του.Αλλά φευ,ο καιρός είχε γυρίσματα και αναγκάστηκε για τη σωτηρία της πατρίδας,να κάνει πέτρα την καρδία και να το υπογράψει.Και όχι μόνον αυτό,αλλά και να διαγράψει όσους από τα τους βουλευτές του τόλμησαν να το καταψηφίσουν!

Είπε με παρρησία ότι δεν πρόκειται να υπογράψει ποτέ,αυτά τα χαρτιά-δεσμεύσεις που ζητούν οι πιστωτές μας,από τους αρχηγούς των κομμάτων της συγκυβέρνησης,γιατί αρκεί ο ..λόγος του.Αλλά και πάλι για τη σωτηρία της πατρίδας,έστειλε υπογεγραμμένες όχι μια,αλλά δυο φορές τις επιστολές συμφωνίας-υποταγής-υποτέλειας  στoύς εκβιαστές.


Είπε ότι όταν ερχόταν στην κυβέρνηση,θα επαναδιαπραγματευόταν το...μείγμα της πολιτικής που εφαρμόζεται,αλλά τελικά,επειδή τα πράγματα φτάσανε σε αυτό το σημείο-εξ αιτίας των κακών χειρισμών της προηγούμενης κυβέρνησης φυσικά-πλέον είναι αδύνατον να γίνει κάτι τέτοιο.


Είπε ότι διαπραγματεύτηκε σκληρά,με πάθος και αυταπάρνηση(πράγμα που δεν έκαναν οι προηγούμενοι),για να μην μειωθούν οι κύριες και επικουρικές συντάξεις,αλλά πριν καν στεγνώσει το σάλιο από το στόμα του,οι συντάξεις μειώθηκαν(πάντα για τη σωτηρία της πατρίδας).


Είπε πως δεν πρόκειται η νέα η νέα σύμβαση να υπόκειται στο Αγγλικό δίκαιο,αλλά -φευ-η συμφωνία που υπέγραψε,υπόκειται σε αυτό το δίκαιο(το ίδιο βέβαια ισχυριζόντουσαν και οι Βενιζέλος,Λοβέρδος,Παπαδήμος απο το βήμα της βουλής,αλλά αυτούς τους ξέραμε,ήταν από την αρχή υπέρ του μνημονίου).

Είπε ότι δεν θα συμμετείχε στην κυβέρνηση Παπαδήμου,αλλά τελικά έβαλε τρία μέλη-μάλιστα τους δυο αντιπροέδρους του κόμματος του-να συνδράμουν ενεργά στην "εθνοσωτήρια" κυβέρνηση και όχι μόνον αυτό,αλλά έκανε και ακόμα δύο "μεταγραφές" από τον τρίτο συνεταίρο,το ΛΑ.Ο.Σ,τα νέα αστέρια της φιλελεύθερης παράταξης,τους Βορίδη και Γεωργιάδη(ναι,δεν κάνετε λάθος,είναι αυτοί που μέχρι προ τίνος διακήρυτταν σε όλους τους τόνους και προς πάσα κατεύθυνση ότι δεν πρόκειται κανείς βο(υ)λευτής του κόμματος τους να πάει στη Ν.Δ) και τώρα έχει πέντε υπουργούς σε μια κυβέρνηση που δεν ήθελε.

Τελικά,με τόση συνέπεια λόγων και έργων είναι να απορεί κανείς με τα ποσοστά που δείχνουν να παίρνει το κόμμα του στα gallop μέχρι τώρα.Οχι για το πόσο μεγάλα ή μικρά είναι,αλλά για το τι και ποιοι είναι αυτοί που εξακολουθούν να θέλουν να τον ψηφίσουν και τον πιστεύουν ακόμα.Ειλικρινά πρέπει να χρήζουν επιστημονικής έρευνας,να μη πω ιατρικής παρακολούθησης...